تبليغاتX
مصطفی ثنا -
مصطفی ثنا
گردآوری و نشر نامه ها و پیام های داکتر ثنا نیکپی

پیام

داکتر ثنا نیکپی به جناب کامران میرهزار

مدیر مسوول سایت کابل پرس

10 جولای 2007

کانادا

دوست گرامی کامران میر هزار سلام

از رهایی تان از چنگ دشمنان آزادی بیان و دموکراسی شاد شدم . توقیف شما تهدید جدی به آزادی مطبوعات بوده و با رویداد های اخیر در افغانستان بدون ارتباط نیست. حلقات حاکم در افغانستان دست به اقدامات وسیع تخریبی و تحریک آمیز زده اند که کشتار جمعی مردم جوزجان از طرف دولت ، حمله کوچی های مسلح به مردم بی دفاع بهسود و بی تفاوتی حکومت در این موارد ، تهدید شما و ده ها مسایل دیگر نشان میدهد که گروهک های معلوم الحال مافیایی مواد مخدر و تاجران جنگ و خون نهاد های دولتی را از وظایف اصلی شان منحریف ساخته و از این نهاد ها به سود تجارت شخصی و تهدید دیگراندیشان کار می گیرند.

بدینوسیله ، حمایت خود را از شما و فعالیت های نشراتی تان ابراز داشته و عمل دشمنان صلح ، آزادی و دموکراسی را که 90 ساعت پربار شما را به هدر دادند، تقبیح می نمایم. موفق باشید

پیام ثنا نیکپی

 

به فرزندان دوگانه اش مرتضی و مصطفی

به مناسبت آغاز نخستین سال تعلیمی تحصیلات عالی

تورنتو ، کانادا

اول سپتمبر 2007

 

متن پیام:

فرزندان دلبند و نور دیده های عزیز من !

پوره پانزده سال قبل ، زمانیکه زادگاه تان شهر کابل به آتش باروت می سوخت ، ملیون ها انسان خانه و کاشانه شان را رها میکردند. در پیشاپیش این امواج خروشان و توفنده شما فقط در اولین سال های دوره کودکی مجبور به ترک زادگاه تان شدید.

 

در این یک دهه و نیم ، پدر و مادر زیاد اوقات را در آشنایی با رسم و راه این و آن سرزمین بخاطر بقا و ادامه زندگی ، امرار معاش برای تامین احتیاجات خانواده و تحصیلات شما صرف کرده اند که تربیه و تحصیل شما در میان این وظایف دارای الویت بویژه بوده است.

 

اقامت ده ساله در کانادا برای من توام با مشقت ، عذاب، فشار و تشنج بوده که نمی توان از افتخارات خانوادگی، دستاورد های فرهنگی و موفقیت های دیگر این دوره چشم پوشید. 

اگر ده سال تمام را با شرایط دشوار کار فزیکی و دماغی کمر شکن پشت سر گذاشتم ، همیشه امید وار ، استوار و متین بودم ، زیرا میدانستم که نهالانی  را که نزده سال قبل غرس کرده بودیم ، حالا ریشه میگیرند و شاخ و برگ می کشند.

 

حالا که فرزندان عزیز من ، راه و رسم پدر را گرفته اند و عمیق ترین آرزو های مادر و پدر را برآورده کرده و وارد دانشگاه و شامل تحصیلات عالی می شوند ، دیگر احساس افتخار و آرامی می کنم.

 

دوگانه دردانه من! اکنون زمان آن رسیده است که شما آغوش پرعطوفت خانواده را ترک و قدم نخست را در محیط دیگر که از خانه و خانواده تفاوت دارد، میگذارید.

محیط جدید ، احتیاط ، مسوولیت و زحمت بیشتر را می طلبد و دشوار تر و خطیرتر است.

اگر در خانه و خانواده ، با همکاری ، مهر و عفو روبرو بودید ، ولی در محیط تحصیلی با خودکفایی ، تقاضا و قانون سرو کار خواهید داشت. پس نخستین گام های خود را با احتیاط ، دقت و هوشمندی بردارید و بتدریج افق های جدید زندگی را برای تان باز کنید.

 

به یاد داشته باشید که ما از کامیابی های تان شاد می شویم و نارسایی های تحصیلی تان ما را ناامید و افسرده می کند. فراموش نکنید که یک خانواده در عقب تان قرار دارد و وضع شما بالای آنها نیز تاثیر می اندازد.

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم مهر 1386ساعت 0:46  توسط mustafa |